BRIEF

zondag 16 maart 2014

 

Pasgeleden werd ik uitgenodigd om deel te nemen aan het Verloskundig Samenwerkings Verband uit de regio waar ik momenteel woon. 

Ik wil de brief, die ik toen als antwoord aan hun schreef graag delen:

Geachte VSV leden,

Bedankt voor het welkom in de regio.

Ik wil heel graag uitleggen waarom een simpel; 'ja, ik neem deel aan het VSV' zo moeilijk is voor mij.

Ik wil dit graag uitleggen omdat we elkaar toch misschien gaan tegenkomen in de toekomst, ik misschien van gedachten/gevoel verander en ik alle onbegrip hierover wil voorkomen.

Het is misschien totaal oninteressant voor u en u bent natuurlijk vrij dit wel of niet verder te lezen.

Ik heb jaren in Nederland gewerkt op een redelijk reguliere manier. Met 'redelijk' regulier bedoel ik dat ik grotendeels werkte volgens de VIL (de Verloskundige Indicatie Lijst), soms iets langer 'wachtte' in situaties dan de gemiddelde collega, geen probleem had met badbevallingen (ook al kun je dan misschien minder goed ingrijpen) en homeopathie gebruikte. Ik heb deelgenomen aan kringvergaderingen, in een duo praktijk en in een triopraktijk gewerkt. Ik heb het eerste opzetten van het VSV meegemaakt in de regio waar ik toen werkte. In mijn tijd in Nieuw Zeeland heb ik daarnaast ook nog in ziekenhuizen gewerkt, op grote afstand van ziekenhuizen gewerkt (2,5 uur per ambulance naar 2e lijns zorg, of 1 uur vliegen) en alles daartussenin. Ik heb risicovolle bevallingen in mijn eentje moeten doen. Stuiten, tweelingen, manuele placenta verwijderingen, etc, als situaties acuut waren en niet meer vervoerd konden worden over die afstand.

Ergens in de laatste jaren in Nieuw Zeeland ging ik door een innerlijke transformatie die alles wat ik tot dan toe dacht te weten, op z'n kop zetten.

Ik heb altijd gedacht dat ik een goede verloskundige was. Intelligent, snel in handelen, nooit in paniek, goede technische en emotionele vaardigheden. Grote bron aan kennis en ervaring.

Na deze transformatie zag ik dat dus totaal niet meer zo.

Wat ik zag is het volgende:

- Ik veroorzaakte minimaal 80% van de problemen die er ontstonden, zelf, o.a. door de manier waarop ik opgeleid was. Als ik een zwangerschap of baring inging zat ik met een voortdurende differentiaal diagnose die ik constant bijstelde. Ik 'zag' zogenaamd alles al aankomen en veroorzaakte het daardoor. Ik creëerde mijn eigen ingrijpen. En ik maar denken dat ik weer zo geweldig die barenden en baby's had gered.

- Ik was alleen maar bezig met me 'indekken'. Iets wat ik nu nog steeds voortdurend om me heen hoor; 'hoe dek je je dan in?' Ik was altijd op mijn hoede. Constant alles aan het notuleren. Ook tijdens noodsituaties. Indekken en ingedekt zijn was prioriteit nummer 1.

- Veel zwangeren namen totaal geen verantwoordelijkheid voor hun eigen leven en dat nam ik dan maar voor ze. Ik nam ze 'over'.

- Mijn manier van werken maakte me erg 'nodig', maar droeg niks bij aan de verdere ontwikkeling van het bewustzijn van de mensheid en mijzelf. In tegendeel.

Ik zit nu, sinds een jaar, in een 'deschoolings'proces, waarin ik compleet open, zonder ook maar 1 verwachting een zorgsituatie instap. Ik maak geen d.d.'s meer in mijn hoofd. Mijn hoofd blijft leeg en ik observeer alleen. Ik geef de zwangere de volledige mogelijkheid om haar situatie te maken, zonder de ballast van mijn angsten en ideeën. Ik geef alle informatie die regulier gegeven wordt en geef daarna de keuze aan haar en haar partner over de verdere invulling van de zorg.

Ik leg de verantwoordelijkheid voor de keuzes die zwangeren maken ook echt helemaal bij de zwangere zelf, ook al ziet het huidige bewustzijn in de zorg dit (nog) niet zo. Als een vrouw toerekeningsvatbaar is en op de hoogte is van de risico's, dan is zij zelf verantwoordelijk. De enige verantwoordelijkheid die ik als zorgverlener heb, is voor de zorg die ik daarbij lever.

Ik ben niet meer bezig met 'me indekken'. Ingedekt zijn staat onderaan mijn prioriteitenlijst. Dat kan natuurlijk van allerlei gevolgen hebben, maar dat is voor mij geen reden om daarom maar weer in angst te gaan zitten en al mijn beslissingen weer op angst te baseren.

Als ik dit bespreek met sommige verloskundigenpraktijken die ik vraag als achterwacht ( bijvoorbeeld in Nijmegen, omdat dat voor mij ver rijden is en er in geval van nood wel iemand snel moet kunnen zijn), dan merk ik dat ze de richting van de zorg in Nederland ook meer dan zat zijn, maar om zich dus 'in te dekken' mee blijven doen aan maar weer een nieuwe richtlijn of protocol. Het wordt gezien als iets waartegen niks meer te doen is.

Ook de gynaecologen die ik spreek, sinds ik in dit proces zit, snappen waar ik vandaan kom, maar kampen met dezelfde problemen in hun eigen vakgebied.

Ik wil dus eigenlijk ook van niemand iets vragen hierin, ik wil ook niemand in de problemen brengen.

Ik zie alleen niet in wat ik bij een VSV kan doen, of wat een VSV voor mij kan doen. Tegelijkertijd wil ik me ook niet afsluiten en een gekke, solowerkende vroedvrouw zijn. Ik wil mijn eigenheid bewaren en toch in verbinding blijven met de rest van de wereld. Daarom schrijf ik dit toch allemaal even op; om een open communicatie te houden en misschien levert het wat begrip op voor wat ik poog neer te zetten.

 

Met vriendelijke groet,

 

Tanja Smeets

Reactie schrijven

Berichten: 10
  • #1

    Evangelina Bode (donderdag, 02 februari 2017 10:10)


    I got this website from my pal who informed me concerning this website and now this time I am visiting this web site and reading very informative articles at this time.

  • #2

    Micha Leisinger (donderdag, 02 februari 2017 12:08)


    Great work! That is the kind of information that are meant to be shared around the net. Shame on the seek engines for no longer positioning this post higher! Come on over and discuss with my website . Thanks =)

  • #3

    Annabell Friley (zaterdag, 04 februari 2017 07:58)


    Good day I am so glad I found your blog page, I really found you by accident, while I was browsing on Aol for something else, Anyhow I am here now and would just like to say kudos for a fantastic post and a all round exciting blog (I also love the theme/design), I don't have time to read it all at the minute but I have saved it and also included your RSS feeds, so when I have time I will be back to read more, Please do keep up the superb job.

  • #4

    Anna Groover (zaterdag, 04 februari 2017 10:49)


    Very descriptive blog, I liked that bit. Will there be a part 2?

  • #5

    Jesenia Thorp (zaterdag, 04 februari 2017 20:04)


    I have read so many content regarding the blogger lovers but this paragraph is actually a fastidious paragraph, keep it up.

  • #6

    Palmer Piggott (zondag, 05 februari 2017 20:02)


    What a material of un-ambiguity and preserveness of valuable know-how on the topic of unpredicted emotions.

  • #7

    Susie Tenaglia (dinsdag, 07 februari 2017 01:59)


    Hello There. I discovered your blog the usage of msn. This is a really smartly written article. I'll make sure to bookmark it and return to read more of your helpful info. Thanks for the post. I'll definitely return.

  • #8

    Luisa Benning (donderdag, 09 februari 2017 01:30)


    You need to take part in a contest for one of the finest websites on the web. I'm going to highly recommend this website!

  • #9

    Theola Bower (donderdag, 09 februari 2017 03:59)


    I visit each day some websites and information sites to read posts, except this website gives quality based content.

  • #10

    Terrell Felipe (donderdag, 09 februari 2017 10:59)


    Its not my first time to go to see this website, i am visiting this site dailly and get good facts from here all the time.