Functie van de Zorg

Om even wat dieper in te gaan op de ' functie' van (in dit geval) verloskundigen: ik heb ontdekt dat die functie, zoals die nu wordt uitgevoerd heel minimaal is en zeker niet positief of bekrachtigend.

Neem bijvoorbeeld de standaard bezoekjes;

Alsof je ziek zou kunnen zijn terwijl je je fijn/goed voelt. Toch worden elke keer weer dezelfde controles worden uitgevoerd; een beetje 'hersenloos'. Oftewel; je wordt gecontroleerd of je je nu goed voelt of niet.

 

 

 Wat ik, voor mezelf, ontdekt heb over de afgelopen jaren, is, dat er wel extra waarde kan zijn, maar dat zit 'm niet in wat er nu gebeurd. Dat zit 'm in; een verloskundige die kijkt naar waar je staat in je leven, iemand bij wie je reflectie kunt krijgen, iemand die prachtige, waargebeurde en stimulerende ervaringen verteld, iemand waarbij je voelt dat ze werkelijk vertrouwd op jouw proces, iemand met wie je je vertrouwd genoeg voelt dat je haar in intieme omstandigheden naast je duld. Een soort 'vriendin' zogezegd. (oei oei; dat mag natuurlijk helemaal niet; dat is niet PROFESSIONEEL!) Iemand die je helpt in je vertrouwen terug te komen als jij het even kwijt was.

Ik heb af en toe ook een cliënt met klachten en soms komen die van -bijvoorbeeld- een hoge bloeddruk. Dan gaan we samen kijken hoe we daarmee verder gaan, ik leg uit wat de risico's zijn, wat de diagnostische mogelijkheden zijn, etc.

En deze cliënten gingen zelf thuis de bloeddruk meten, keken wanneer die hoog was en wanneer laag, hoe ze zich erbij voelden (wat altijd al meer zegt dan welke diagnostische test dan ook) en wat ze ermee wilden. Beiden zijn ze zonder verdere complicaties of extra medische zorg gezond thuis bevallen. Beiden wensten geen verdere diagnostische tests (zoals eiwitcontrole in de urine en bloedonderzoek) en mijn vermoeden is; dat ze volgens de huidige referentiewaarden wel degelijk in de tweede lijn onder controle hadden 'gemoeten'.

Maar misschien is het NORMAAL voor sommige zwangeren om de bloeddruk omhoog te gooien tegen het einde? Misschien heeft dat zelfs wel een positieve functie? Net als bij de diagnose 'zwangerschapsdiabetes'; zolang een vrouw zich goed voelt en stabiel is zonder insuline is er in mijn optiek sprake van een wan-diagnose en verschrikkelijke overbehandeling (zoals inleiden bij 38 weken met alle gevolgen van dien).

Het enige probleem is, dat het voor een klein deel van de zwangeren gevaarlijk kan zijn, deze bloeddrukstijging en daarom worden alle zwangeren die boven bepaalde waarden komen behandeld of ingeleid. In het merendeel van de gevallen dus over-behandeld.

En wie zou er beter kunnen aanvoelen in welke risicogroep deze vrouw valt? Wij; de zorg? Of de zwangere? In mijn optiek; de zwangere natuurlijk. Het zou op z'n minst een samenwerking moeten zijn tussen de zwangere en de zorg, maar zeker niet het opgelegde beleid van tegenwoordig.

Het is met de huidige protocollen bijna onmogelijk om NIET medisch te worden. En het hangt als een soort van 'zwaard van Damocles' boven het hoofd van vele vrouwen.

Ik denk, even snel reflecterend, dat het lang geleden is dat ik een volledige zorg (zwangerschap, baring, kraamtijd) beëindigd heb, zonder minimaal 1 medische indicatie te moeten 'negeren'. Negeren is trouwens niet het goede woord; ik bespreek ze ALTIJD met cliënten. Wie ben ik tenslotte om voor hen te beslissen? Ik bespreek de mogelijke behandeling die er zou volgen in een ziekenhuis en de voors en tegens daarvan (met name de 'tegens' zul je nooit horen in een ziekenhuis; bijvoorbeeld over inleiden; Baby's zijn tenslotte 'klaar' met 37 weken... Het idee alleen al! Het gaat uit van een mechanische denkwijze die toegepast wordt op zoiets on-mechanisch als een menselijk lichaam...).

Daarna gaan de vrouwen zelf voelen/denken en praten met hun partner over de informatie. Soms is het best spannend om de eigen verantwoordelijkheid te nemen in deze dingen. En dat is de ENIGE reden dat de zorg is zoals ie nu is; omdat mensen deze angst hebben. Op deze angst voor eigen verantwoordelijkheid speelt de zorg in en neemt die verantwoordelijkheid van je over.

Voor het gros van de mensen is de zorg -zoals ie nu is- nog steeds het beste trouwens; ze willen geen eigen verantwoordelijkheid. (En we kunnen het wel zielig vinden wat ze daarna tegenkomen, maar blijkbaar past het bij ze. Ze kijken er zelf ook vaak goed op terug, hoe gek dit in onze ogen ook mag lijken.)

Voor de vrouwen in de 'Vrije Geboorte" groep echter, kan het zelfs gevaarlijk zijn zich bij reguliere zorg aan te melden, omdat ze hierin op een kantelpunt staan; ze willen aan de ene kant wel verantwoordelijkheid gaan nemen voor zichzelf en aan de andere kant vinden ze het nog eng. Dat leidt soms tot hele vervelende situaties (die in de 'vrije geboorte groep' ook af en toe voorbij komen als verschrikkelijke geboorteverhalen van getraumatiseerde vrouwen) want ze zijn 'verder' in hun ontwikkeling met betrekking tot het nemen van eigen verantwoordelijkheid dan de reguliere zorg, maar de reguliere zorg heeft niet te bieden wat zij vragen. Dit leidt bij deze groep vrouwen tot zeer onveilige zorg, in het reguliere circuit.

En ondanks al het werk wat er hieraan gedaan wordt, door onder andere de Geboortebeweging en de nieuwe richtlijn; 'zorgvraag buiten de richtlijn', zie ik in de praktijk nog maar weinig veranderen hierin.

 

Reactie schrijven

Berichten: 0