Lieve collega zorgverleners....

"Je bent niet nodig. Accepteer dat. Vanuit die positie zul je meer werkelijk goed doen, dan je je nu kunt voorstellen." 

 

Beste kraamverzorgsters, collega verloskundigen (klinisch en niet-klinisch werkend), gynaecologen en kinderartsen.

Ja, we komen elkaar wel eens tegen, zo door het hele land verspreid.

Ik reis door een groot deel van Nederland om zwangeren en barenden bij te staan bij het in vervulling gaan van hun wensen.

Ik krijg alleen maar zorgaanvragen van vrouwen die hun eigen beslissingen willen nemen. 

 

Meestal veroorzaakt de situatie waar ik dan soms mee in een ziekenhuis 'belandt' schrik en soms zelfs afschuw (zoals bijvoorbeeld iemand die graag thuis wil bevallen met een stuitligging, een tweelingzwangerschap of een vbac en die dan toch om een andere reden in het ziekenhuis terecht komt).

Een paar dagen terug werd ik 'gestoord' genoemd door een gynaecoloog. De meesten zullen het denken, maar niet zeggen.

Tijd dus voor een verduidelijking, voor degenen die dat zoeken. Voor de anderen; het staat je vrij me gestoord te vinden, als je je daardoor beter voelt.

Het ging in dit geval om een situatie van meer dan 24 uur gebroken vliezen (waarvan we uit onderzoek weten dat het risico op infectie niet toeneemt na 24 uur, maar waar de aanbeveling in te leiden na 24 uur gebroken vliezen voortkwam uit een groter 'welbevinden' bij de groep die wel ingeleid werd na 24 uur, t.o.v. de groep die later werd ingeleid. Dit onderzoek is duidelijk niet verricht in de groep vrouwen die bij mij terecht komen.) (nog iets tussen haakjes; ik heb niet veel met wetenschappelijk onderzoek; het is vaak vertekend/biased, door de manier van onderzoeken, de manier van interpreteren van resultaten en beïnvloed door de capaciteit van het bevattingsvermogen van de onderzoekers, maar ik ken de onderzoeken wel en gebruik ze als voorbeeld als ze bevestigen wat ik al aanvoelde of had bedacht, laat ik dit maar eerlijk toegeven ;-). Eigenlijk zou ik er gewoon voor willen pleiten weer meer gebruik te maken van het boerenverstand, omdat je dan vaak dezelfde conclusies bereikt. Maar goed, hier dus toch een wetenschappelijk onderzoek aangehaald, sorry voor de discrepantie als ik daarmee lijk aan te geven er veel waarde aan te hechten) waarbij er op een gegeven moment toch verhoging ontstond en om die reden verplaatsing naar een ziekenhuis.

Na de bevalling, die tot op het laatst misschien een sectio werd, i.v.m. een groot kind en stagnatie op 8 cm ontsluiting, wilde de dienstdoende gynaecoloog me graag even op de vingers tikken over de langdurig gebroken vliezen. Het was toch niet verstandig mensen thuis te houden hiermee, was zijn mening. (ik had haar namelijk thuis gegijzeld gehouden zonder informatie over haar situatie ;-) )

Ik vroeg hem wat ze anders gedaan zouden hebben in het ziekenhuis, dan. Tja; CTG en temperatuur controle als de zwangere de spontane partus af wilde wachten en inleiden+ antibiotica bij verschijnselen van infectie. 

Ik gaf aan dat de zwangere in kwestie thuis haar temperatuur en goede kindbewegingen in de gaten hield. Temperatuur bleef goed, kindbewegingen bleven goed, spontane partus kwam op gang binnen 48 uur. Verder binnen 15 min na tachycardie en verhoging in ambulance naar ziekenhuis gereden. Dus wat was er anders gedaan, dan?

Ze had ontspannen thuis een groot deel van de ontsluiting doorgemaakt en was hier erg blij mee. 

Daarnaast; ik houd mensen niet thuis. Ik trek, door mijn manier van werken, cliënten aan, waar ik met zeer goede argumenten aan moet komen willen ze meegaan naar een ziekenhuis. Dus het is eerder andersom.

Soms krijg ik ze ook niet mee naar een ziekenhuis, terwijl er wel een echte dringende reden is om te gaan (bijvoorbeeld fluxus met placentarest). En lichamelijk geweld ga ik ook niet toepassen.

De gynaecoloog van dit verhaal was er van overtuigd dat het kwam door de manier waarop ik het 'bracht' (niet dwingend genoeg?).

Misschien. Maar komt het niet ook door de (dwingende?) manier waarop de zorg het momenteel brengt, dat mensen omgehaald worden dingen te doen die ze niet willen, omdat uit gemiddelden blijkt dat ze misschien in het kleine groepje vallen die een werkelijk risico heeft?

In veel gevallen was de kans groter dat het veiliger voor ze was hun eigen plan te trekken, waarschijnlijk (bijv bij vbac, 1 % kans op uterusruptuur, dus 99% kans op?). En dan bedoel ik met veiliger ook veiliger voor hun geestelijke gezondheid. Daar moeten ze ook hun hele leven verder mee en is daardoor ook 'enigszins' van belang.

Aan het bestaan van de pagina over PTSS kun je zien dat ik regelmatig te maken krijg met trauma ten gevolge van een bevallingservaring in het ziekenhuis of bij een overheersende manier van doen bij zorgverlening in de eerste lijn.

Is trauma veroorzaken acceptabel, om dan maar je mening of protocol door te drukken? Over foetale nood bijvoorbeeld die heel vaak geen foetale nood is, zoals achteraf blijkt, maar waar alles voor moet wijken? Waarbij de barende vrouw gezien wordt als een lastig omhulsel van een baby die er koste wat kost levend uit moet, want ja die perinatale sterfte.... (die toch niet zo hoog bleek als uit dat vertekende onderzoek kwam, maar wel enorme gevolgen heeft voor de manier waarop er tegenwoordig gewerkt wordt). En dat lastige omhulsel heeft ook nog wensen, terwijl we zo weinig goede mogelijkheden hebben om te zien hoe het eigenlijk echt gaat met de baby, zo lang als ie nog 'in' de moeder zit.

(ja, ik weet, we hebben het MBO. Een erg invasieve, onprettige manier, voor zowel moeder als baby, om de pH van de baby te achterhalen. Dat er baby's zullen zijn die een lage zuurgraad beter aankunnen dan andere baby's zou deze test echter ook een niet- 100% betrouwbaarheids-label moeten geven.)

Maar wie moet er straks verder met deze ervaring en met deze baby? Niet wij.

Laatst belde me een vrouw die zelfmoord overwogen had ten gevolge van een negatieve ziekenhuiservaring. Waarom zou ze willen leven in een wereld waar je niet je eigen beslissingen mag nemen? Daarnaast wilde ze geen kinderen meer, terwijl ze eerst een groot gezin had gewild.

Acceptabele 'casualties'?

Ze zag een sprankje hoop, want misschien zou ik haar wel begeleiden bij een VBAC thuis. Dus misschien kon er dan toch nog een kind komen.

Dus ik haal mensen over?

Laat me niet lachen.

Ik doe juist het tegenovergestelde. Ik geef mensen een keus. Ik leg de risico's uit en laat ze zelf kiezen welk risico ze willen nemen en welk risico niet. In alle andere situaties in het menselijk leven is dat een normale gang van zaken. Ga ik s'nachts over straat? Mag mijn kind in een boom klimmen? Ga ik wildwater- kanoën deze vakantie? Of wintersporten?

Een keus die ze in de reguliere zorg vaak niet krijgen.

In plaats van een (zo breed mogelijk) informatieverschaffing en advies komt er een dwingende boodschap vanuit de zorg. En zijn ze nog niet angstig genoeg gemaakt, dan nog een schepje erboven op. Ik weet dat men ervan overtuigd is dat er sprake is van misschien een werkelijke noodzaak, maar heel vaak/altijd is het gewoon een beslissing op basis van een gemiddelde uitkomst en niet van de individuele situatie. Iets anders hebben we in de gezondheidszorg niet, blijkbaar.

En we hebben over enorm kleine risico's. Dat schijnt ook niet helemaal duidelijk te zijn: 'Er is nu een verhoogd risico; o dan is er levensgevaar! Behalve als ik een hoop extra ingrepen/medicijnen op haar loslaat' zie ik de gedachtegang lopen.

Zoals de epi die gezet werd in de situatie van hierboven, na 45-60 minuten persen en een CTG wat hetzelfde bleef. Deze vrouw wilde geen epi. En in zo'n situatie zul je mijns inziens toch wel met heel zwaarwegende redenen moeten komen (waaronder een groot kind er geen is) om iemand die verminking te bezorgen. Foetale nood zou de enige reden moeten zijn, maar ik heb geen mbo gezien om dat dan min of meer aan te tonen. En dat vind ik dan weer gestoord.

 

Dan is er nog de kwestie van het ego. Het zogenaamde zorgverleners ego. De gedachte dat je nodig moet zijn en dat je zo goed bent in je handelingen (klop op de borst). Dat je zulke geweldige beslissingen neemt en zulke geweldige handelingen verricht, die echt nodig zijn.

Ik ben er zelf door schade en schande achter gekomen hoe schadelijk je invloed dan is in het leven van mensen, als je je zorg uitoefent als een vervulling van je ego behoefte. Zie deze link voor meer verduidelijking.

Er is een mogelijkheid om te genieten van een bevalling, door simpelweg niks te doen en te observeren hoe geweldig de kracht van een vrouw is. Iets waaraan jij niet bijdraagt, maar wel bij aanwezig mag zijn. Als er geen vraag is, dan geen antwoord geven-ongevraagd.

Er is geen actie, of iets 'goed' doen, nodig om fijn te kunnen werken.

Een kraamverzorgster was laatst blij dat een kraamvrouw iets even niet wist, want dan had ze wat te doen, een reden om zich nuttig te voelen. Dat is natuurlijk heel vreemd. Waarom zouden wij blij zijn met hulpeloze, hulpbehoevende, afhankelijke mensen? 

Heel veel vrouwen zullen zich overleveren aan de zorg, maar is dit een goed iets? Moeten we niet juist proberen ze weer terug te helpen naar zichzelf en naar wat zij zelf willen? En ze zelf de verantwoording laten nemen voor hun leven en hun keuzes?

Als je als zorgverlener niet helemaal op basis van ALLEEN jezelf je prettig kunt voelen, klopt er iets niet. Als je voor voldoening in je werk, de ander nodig hebt in een hulpeloze positie, klopt er iets niet.

Ik raad iedereen die hierin ook maar een sprankje herkenning en eventuele wil tot verandering ziet, aan, om het boek 'de kracht van het nu' van Eckhart Tolle te gaan lezen. Als een start tot een completer leven, dan alleen als vampier of parasiet op de levens van anderen.

Je bent niet nodig. Accepteer dat. Vanuit die positie zul je meer werkelijk goed doen, dan je je nu kunt voorstellen. 

(zie ook www.deautonomezorgverlener.nl)

 

Reactie schrijven

Berichten: 14
  • #1

    Wendy (donderdag, 10 november 2016 09:58)

    Wat een geweldig stukje Tanja, dank. Dit kan ik mooi delen. Zo zorgwekkend om waar te nemen voor mij. Hoeveel echt bijdragen ipv kwaad doen.

  • #2

    Nina Anastasio (donderdag, 02 februari 2017 09:45)


    Hi there would you mind sharing which blog platform you're working with? I'm looking to start my own blog in the near future but I'm having a tough time making a decision between BlogEngine/Wordpress/B2evolution and Drupal. The reason I ask is because your design and style seems different then most blogs and I'm looking for something completely unique. P.S Sorry for getting off-topic but I had to ask!

  • #3

    Tanja Smeets (donderdag, 02 februari 2017 10:59)

    Hi Nina Anastasio, I work with Jimdo. They are the website providers and the blog comes with the package. Hope this helps.

  • #4

    Harold Lettinga (donderdag, 02 februari 2017 19:29)


    I must thank you for the efforts you've put in penning this site. I'm hoping to check out the same high-grade blog posts from you later on as well. In truth, your creative writing abilities has motivated me to get my own, personal website now ;)

  • #5

    Bart Hollins (donderdag, 02 februari 2017 23:12)


    Good post. I learn something totally new and challenging on sites I stumbleupon on a daily basis. It's always interesting to read articles from other authors and use a little something from their sites.

  • #6

    Teofila Henegar (maandag, 06 februari 2017 00:48)


    It is the best time to make a few plans for the longer term and it is time to be happy. I have read this put up and if I may just I want to suggest you some fascinating issues or advice. Maybe you could write next articles referring to this article. I wish to read even more issues approximately it!

  • #7

    Garrett Waddell (maandag, 06 februari 2017 02:36)


    It's remarkable to pay a visit this web site and reading the views of all mates regarding this post, while I am also keen of getting know-how.

  • #8

    Cheyenne Leeks (maandag, 06 februari 2017 08:58)


    I'm truly enjoying the design and layout of your website. It's a very easy on the eyes which makes it much more pleasant for me to come here and visit more often. Did you hire out a designer to create your theme? Exceptional work!

  • #9

    Karol Engel (maandag, 06 februari 2017 11:29)


    Very great post. I simply stumbled upon your weblog and wanted to say that I have really enjoyed surfing around your weblog posts. After all I'll be subscribing on your rss feed and I'm hoping you write again very soon!

  • #10

    Dacia Renninger (woensdag, 08 februari 2017 10:05)


    Hello There. I found your blog using msn. This is an extremely well written article. I'll be sure to bookmark it and return to read more of your useful information. Thanks for the post. I will certainly comeback.

  • #11

    Sophia Fleitas (woensdag, 08 februari 2017 10:46)


    Hello! Would you mind if I share your blog with my zynga group? There's a lot of folks that I think would really enjoy your content. Please let me know. Cheers

  • #12

    Kasha Felch (woensdag, 08 februari 2017 10:50)


    I don't even know how I ended up here, but I thought this post was good. I do not know who you are but certainly you are going to a famous blogger if you are not already ;) Cheers!

  • #13

    Mia Chabolla (woensdag, 08 februari 2017 19:24)


    Greate pieces. Keep posting such kind of information on your site. Im really impressed by it.
    Hello there, You have performed a great job. I will certainly digg it and in my view recommend to my friends. I'm confident they will be benefited from this site.

  • #14

    Arleen Calnan (woensdag, 08 februari 2017 23:47)


    Appreciating the persistence you put into your blog and detailed information you offer. It's nice to come across a blog every once in a while that isn't the same old rehashed material. Great read! I've bookmarked your site and I'm including your RSS feeds to my Google account.