CLIËNT ERVARINGEN

 

Graag nodig ik cliënten uit hun ervaringen met mijn zorg hier te delen. Ik zoek ook naar verbetering en verdieping van de zorg, dus wees eerlijk! 

  

Commentaren: 8
  • #8

    Franka (woensdag, 30 november 2016 18:00)

    Krachtig, veilig en gevuld van liefde en vertrouwen.
    Dit was het gevoel vanaf het eerste gesprek met Tanja, het gevoel tijdens de bevalling maar ook in de begeleiding na de komst van Merlijne.

    Onze ervaring met de reguliere zorg:
    Gedurende mijn (voorspoedige) zwangerschap had ik een sterke behoefte aan informatie en begeleiding. Ik had geen last van complicaties en er waren geen aanwijzingen waardoor ik me op enige manier zorgen moest maken, maar toch voelde de begeleiding onvolledig. Ik had behoefte aan meer dan (in 10 minuten) het meten van mijn bloeddruk en verslag uitbrengen over dat er geen gekke dingen waren behalve de gebruikelijke krampen en zwangerschapsongemakken. Het leek wel of ik naar de verloskundige ging om hen gerust te stellen in plaats van andersom. Ik ging na mijn afspraken vaak naar buiten met de tekst dat alles normaal was, maar had daardoor meer vragen dan dat ik er naar binnen ging. Normaal! Tja, wat is dat dan? Je lichaam verandert en ontpopt zich tot iets wat je zelf niet eens lijkt te herkennen in de weespiegeling van die winkelruit. Er groeit een mensje een wondertje in je waardoor je volledig in jezelf keert. Tijd krijgt een andere betekenis en je leeft in een bubbel van gedachten. Natuurlijk is het fijn te horen dat er niets geks geconstateerd werd, maar geruststellend en bevredigend was het niet. Ik had steeds meer vragen, vragen die niet beantwoord werden door mijn verloskundige waardoor ik in de boeken dook. Maar die honger naar antwoorden werd niet gestild.
    Het ziekenhuis, daar zouden we bevallen met professionals die weten wat ze doen. Vooral geen risico’s lopen. Deze gedachte was gebaseerd op angst. Angst omdat ik niet had geleerd te mogen vertrouwen op mezelf.
    En toch voelde het ziekenhuis ook niet veilig, ook daarvoor had ik angst. Angst dat ik van alles zou moeten ondergaan wat ik niet wilde. Dat er artsen zouden zijn die mij zouden vertellen wat het beste voor me is en dat ik overrompeld zou worden door een scala van medische ingrepen zonder dat ik zelf enige stem en of invloed zou hebben. Artsen die in een babyfabriek voorbij zouden gaan aan wat ik voel en beleef. Angst om geen keuze te hebben, alsof het me zou overkomen.

    Onze ervaring met Tanja:
    Ik had behoefte aan informatie over mij, over ons. Een professional die met ons in gesprek gaat, daar ook de tijd voor neemt daar de meerwaarde van begrijpt. Die ons hoort en luistert naar onze zorgen en angsten. Ik had behoefte aan iemand die ons op meerdere lagen verstaat. Iemand met wie we in gesprek konden gaan over wat er allemaal veranderde in mijn lijf en in mijn hoofd. Over hoe veranderingen en inzichten invloed hadden op mijn relatie met mijn partner. Over onze angsten en of deze reëel waren en hoe we daar zelf invloed en grip op uit konden oefenen. Over vertrouwen en of het tekort daar soms aan, maar ook waar dit vandaan kwam. Over onze wensen en met betrekking tot de bevalling, wensen voor de baby, maar ook de wensen en verwachtingen naar mijn partner en van mijn partner naar mij. En tot slot, hoe we deze wensen gingen realiseren.

    Tijdens ons eerste gesprek met Tanja, viel er een last van onze schouders. Ze begreep ons, ze hoorde ons, alles was anders. Ze leerde mij dat ik mocht luisteren naar mezelf en naar onze baby. Hoe je in contact kunt staan met elkaar. Dat we als team een plan konden maken en dat onze waarden bewaakt werden. Dat we altijd een keuze hadden en dit ook af konden dwingen. Tanja leerde ons krachtig te zijn waardoor er als vanzelf veiligheid en vertrouwen ontstond.
    Zonder angst was er ruimte om thuis te kunnen bevallen, vol vertrouwen. Maar ook toen de ontsluiting niet wilde vorderen was het fijn om te kunnen kiezen voor het ziekenhuis. Ieder moment hebben we een keuze gehad, zonder dwang of druk van of wie dan ook. Niets is ons overkomen en we hebben mogen bevallen op onze manier. Mijn partner Timo heeft Merlijne ter wereld gebracht en uit me gehaald waarna hij haar op mijn borst heeft gelegd. De navelstreng is pas door hem doorgeknipt toen er geen hartslag meer in klopte (halve Lotus) en Timo heeft eerst met haar kunnen hechten voordat het ziekenhuispersoneel onze nieuwe telg onderzocht.
    Welke keuze we ook maakte, het was onze keuze. En het was prachtig!

    Ondanks dat het ziekenhuispersoneel in eerste instantie moest wennen aan haar aanwezigheid, wist Tanja de ontdooi stand te vinden waardoor er ruimte was voor autonomie. Met grote bewondering en respect voor hoe Tanja zonder prominent aanwezig te zijn zoveel positieve invloed had op onze ervaring. Maakt Tanja als nieuwe tijds vroedvrouw daadwerkelijk het verschil!

  • #7

    Susanne (maandag, 13 juni 2016 18:28)

    De geboorte van ons kind was zo'n grootse en allesomvattende ervaring dat woorden te kort schieten om de magie ervan te omschrijven. Bij ons eerste kindje hebben we voor reguliere verloskundige controles en kraamhulp gekozen omdat we nog niet wisten dat de ervaring van het krijgen van een kind en wie je daarbij begeleidt zo belangrijk is. We besloten dan ook bij ons tweede kindje om deze speciale tijd van zwangerschap en geboorte te delen met een bijzondere verloskundige. Ik wenste dat het voor ons allemaal een fantastische ervaring zou worden. Dit ook omdat ik wist hoe groot de impact achteraf kan zijn van een minder fijne bevalling.

    Tijdens de bevalling was het voor mij heel belangrijk een sfeer van vertrouwen te kunnen ervaren en daar is Tanja werkelijk voortreffelijk in. Want tijdens mijn eerste bevalling voelde het voor mij niet veilig en daardoor kon ik me niet openen, stagneerde het proces en monde het uit in ziekenhuisopname en een keizersnede in mijn geval. En dat was juist hetgeen wat ik niet wilde.
    Na deze ervaring besloot ik dat ik een verloskundige wilde vinden die mijn bevalling thuis wilde begeleiden. Ik wist namelijk zeker dat ik gewoon kon bevallen aangezien de gynaecologe uiteindelijk niet zag wat de reden was van de keizersnede. Maar ik had ondertussen wel een indicatie en moest dus in t ziekenhuis bevallen. Het viel dan ook nog niet mee een verloskundige bereid te vinden... Niemand durfde het aan tot Tanja reageerde. Ze nodigde me uit voor een kennismakingsgesprek.

    Ze woont ver van ons vandaan, maar het was altijd een feestje naar haar toe te gaan. Toen de bevalling naderde spraken we af dat we haar tijdig zouden informeren zodra de weeën begonnen. Tanja neemt de tijd voor je. Een controle bij een regulier verloskundige bestaat uit controles van hartslag, bloeddruk, gewicht en binnen 5 tot hooguit 10 minuten sta je weer buiten. Tanja werkt op een totaal andere manier. Ze is een vrouw die me liefdevol, in vertrouwen, met een zuivere intuïtie en een enorme ervaring begeleid heeft in mijn persoonlijke proces. Ze nodigde me uit vanuit mijn eigen kracht weloverwogen keuzes te maken. Ze respecteerde mijn besluit nadat ze verschillende kanten had belicht en mits het voor haar ook goed voelde.
    Tijdens een consult toetste ze ook hoe ik gevoelsmatig in mijn energie zat en stelde me daar vragen over.

    Mijn wonderbaarlijke ontmoeting:
    Tijdens de eerste lichte weeën kwam mijn man thuis van zijn werk, sprong Tanja in de auto en werd ons zoontje opgehaald door opa. De weeën werden vanaf dat moment krachtiger en ik ging in bad zitten. Binnen een uur voelde ik dat ik volledige ontsluiting had. Ik ging snel
    van het gewone bad in het bevalligsbad. Toen kwam bij het stuk waar het bij mijn vorige bevalling stagneerde terecht. De weeën werden minder hevig en er waren langere tussenpozen. Daardoor kon ik even op adem komen en de verloskundige binnen zien komen. Ik ging nu mee persen maar voelde dat er niets gebeurde, geen enkele beweging. Dat frustreerde me en ik herleefde die angst van de vorige bevalling met de mededeling dat t zo niet opschoot en we naar het ziekenhuis moesten gaan. Maar er was nu een totaal andere sfeer. De sfeer van rust en vertrouwen, aandacht en liefde. Ik besloot even uit bad te gaan. Ik ging naar het toilet samen met mijn partner. Terwijl we dingen zeiden als kom maar lief meisje, ik open me voelde ik het vanzelf open gaan, ik hoefde er niets voor te doen, niet eens te persen. Dus ik ging snel terug in bad. De vliezen waren nog steeds in tact en ik kon heel goed voelen wat er gebeurde. Mijn lichaam deed het werk, ik volgde. Ik voelde met mijn hand mee en gaf tijdens een wee iets meer druk waardoor het hoofdje in een wee geboren werd. Bij de volgende wee werd het hele lijfje geboren en gleed ons kindje zo door de vliezen naar buiten. Ik pakte mijn dochter, haalde haar boven water en hield haar tegen me aan. Dat was zo'n bijzonder moment.

    Ik was onbeschrijfelijk blij en dankbaar dat ik zo mooi mocht bevallen van een prachtige dochter. Ze begon te ademen zonder te huilen. De overgang van binnen naar buiten was waarschijnlijk voor haar vanwege het warme bad ook
    minder groot. Het was mijn eerste natuurlijke bevalling en ik was verwonderd over hoe fijn het voelde en het me alles mee viel. Ik ben helemaal niet ingescheurd terwijl mijn dochter 4200 gram bleek te wegen en een aardig groot hoofd had. Ik heb vooraf meerdere malen een perineum massage gedaan. Beetje raar de eerste keer maar als je er om lacht samen met je partner is t ook iets grappigs. En het helpt kennelijk om de doorgang wat soepeler te maken.

    Ons zoontje van 3,5 stond bij opa te trappelen en kon niet wachten terug naar huis te komen. Dus toen we uit bad in bed waren mocht hij samen met pappa de navelstreng doorknippen als trotse grote broer. We lagen met zijn vieren te glunderen in bed!

  • #6

    Bregje (woensdag, 08 juni 2016 11:12)

    Ik heb Tanja ontmoet bij mijn eerste zwangerschap in 2014. Ik had behoefte aan een verloskundige die net wat anders zou werken als de reguliere verloskundigen. Via google kwam ik op de website van Tanja. Dit sprak mij direct aan en ik heb contact met haar gezocht. Inmiddels ben ik onlangs bevallen van ons 2e kindje. Ook heb ik deze keer de begeleiding weer via Tanja gedaan.
    Ik zou het iedere zwangere vrouw gunnen om de zwangerschapsbegeleiding via Tanja te laten doen. Ik heb zoveel geleerd over mezelf in de periode van zwanger zijn. Veel van mijn angsten zijn aan het licht gekomen. Doordat Tanja zo’n warme en veilige vrouw is, zonder oordeel, voel je je ook uitgenodigd om over je eventuele angsten te praten. Ze neemt de tijd voor je waar nodig. Ze bekijkt bevallen niet als iets medisch, maar als iets natuurlijks en dat maakt alles heel prettig. Zo neemt ze geen beslissingen uit handen, maar laat jou als vrouw je eigen beslissingen nemen. Wat je ook beslist, Tanja heeft hier absoluut geen oordeel op. Alles is goed zolang het goed voor jou voelt. Ze heeft mij geholpen mijn kracht te pakken en ze wist snel de vinger op de zere plek te leggen. Wat ik vooral heel prettig vind aan Tanja is dat zij geen angsten projecteert. Zij is hierin heel zuiver. Dit geeft je als aanstaande moeder veel vertrouwen in de bevalling, waardoor je niet met een hoop angst de bevalling instapt. Bijzonder ook is dat zij energetisch makkelijk contact kon krijgen met mijn kindjes.
    Bij mijn eerste bevalling wilde ik graag een badbevalling. Ik weet zeker dat als ik bij een reguliere verloskundige had gezeten die daar enige twijfel over zou hebben, ik ook aan het twijfelen gebracht zou zijn.
    Mijn eerste bevalling is helemaal gegaan zoals ik wenste. Geen enkele angst werd door Tanja aangewakkerd. Ze was waar nodig heel ondersteunend bij de bevalling en ze zou alleen maar hebben ingegrepen als het echt nodig was. Dit was gelukkig niet zo.
    Mijn 2e bevalling ging zo snel dat Tanja er niet bij was. Het gekke was dat ik nagenoeg geen angst voelde tijdens deze bevalling. Ik had inmiddels zoveel vertrouwen opgebouwd en vertrouwde volledig op mijn eigen kracht.
    Ik ben erg dankbaar dat Tanja op mijn pad is gekomen. Ik heb heel wat angsten (vooraf) gehad. Deze zijn voor mijn gevoel getransformeerd tijdens de bevallingen. Tanja heeft mij gespiegeld dat vertrouwen op je eigen lichaam de belangrijkste raadgever is. Ik heb daarop durven vertrouwen.
    Dank je wel Tanja! Ik hoop dat dat je nog vele vrouwen mag begeleiden in hun proces naar en tijdens de bevalling.

  • #5

    Jenneke te Voortwis (dinsdag, 16 februari 2016 15:24)

    Tanja is een kanjer!
    Alles rondom zwangerschap en geboorte mag zijn natuurlijke verloop hebben, ze werkt vooral met intuïtie en afstemming. Haar zuivere kijk en af en toe directe en confronterende vragen of opmerkingen hebben mij veel inzichten gegeven tijdens de zwangerschap en daarna. Haar luisterend oor en coachende rol tijdens de zwangerschap -waarin bij mij een relatiecrisis plaatsvond- was ontzettend fijn. Ze herinnerde me steeds weer aan mijn oer-vrouwenkracht; mijn eigen licht en dat van mijn kind waar ik me steeds opnieuw weer mee kon verbinden.
    Ik had de eer om redelijk aan het einde van mijn eigen zwangerschap samen met Tanja de bevalling van een goede vriendin mee te maken. Dit was een heel bijzondere ervaring; in de nacht, buiten bij een vuur. Het was precies zoals het moest zijn. Wat inspirerend!
    Ruim een maand later (half augustus) heb ik mijn dochter ook buiten gebaard. Naast de yurt waar ik toen in woonde bij een vuur, op klaarlichte dag. Ook precies zoals het moest zijn. Ingebed in zusterschap; vrouwen die mij in zachtheid, warmte en betrokkenheid ondersteunden bij de baring.
    Er was licht, er was ruimte, allemaal mochten we Zijn, direct gedragen door moeder aarde, de rook van het vuur, de blauwe lucht, de kreet van een buizerd, zachte zomerse motregen... en daarin werd mijn dochter ontvangen. We hebben nog tot het begin van de avond buiten gezeten. Ik ben gewassen met water dat op het vuur verwarmd was. Het wegen e.d. ging allemaal ter plekke.
    Ik kreeg een door Tanja gemaakte power-smoothie net na de bevalling van allerlei lekkere en gezonde dingen met een stukje placenta.
    De navelstreng en placenta hebben nog een etmaal aan Ayla vastgezeten, zodat de twee-eenheid die negen maanden in mijn buik had bestaan niet direct gescheiden hoefde worden... dat was ook fijn. Een dag later heeft Tanja de navelstreng met een leren vetertje afgebonden.
    Tanja heeft me ook fijn begeleid en gesteund bij communicatie met en bezoek aan het ziekenhuis dat preventief nodig was.
    Mijn tweede kind baren was een grootse gebeurtenis: zo aards en zo hemels, zo gewoon zonder poespas buiten op een kleedje :)
    Dank dank dank

  • #4

    Jasmijn van Buul-Bouwman (maandag, 02 maart 2015 19:53)

    Een tijd lang heb ik erover nagedacht of ik ook verbeterpunten of kritiekpunten kon bedenken om feedback te geven waar je die dingen vervolgens uit kunt verbeteren. Maar ik heb ze niet gevonden!
    Ik ben na bijna 9 maanden nog altijd even dankbaar en blij en opgelucht dat Tanja er was als dat ik dat bij het allereerste telefoontje al had.
    Tanja was en is nog (ik ben nog niet klaar, een badbevalling voor de kachel ga ik een keer meemaken, dus verhuis voorlopig maar niet!) mijn rots in de branding en mijn strohalm om me aan vast te klampen want mijn enige kans op een begeleide bevalling buiten het ziekenhuis. Of ik moet kiezen voor Unassisted Childbirth, maar dat is me na mijn eerste twee ervaringen vooralsnog een brug te ver.
    Mijn eerste werd namelijk met 42.5 weken gehaald met een keizersnee omdat er helemaal niets gebeurde, hij bleef hoog zitten en 0,0 ontsluiting. OK, het was een natural cesarean, d.w.z. ik kreeg mijn zoon direct op mijn huid, nadat de navelstreng toch drie minuten de tijd had gehad om uit te kloppen (ipv 10 seconden). Tijdens de zwangerschap had ik een aantal keren heel helder gedroomd dat mijn zoontje aan de voorkant uit mijn buik zou komen, alsof dat de normaalste zaak van de wereld was, en als een puntgaaf kindje in mijn armen kwam.
    Tja, zo is het ook gegaan. En misschien moest dat dan wel zo zijn, dat heb ik in elk geval als troost ervaren.
    Bij de tweede had ik niet zulke dromen en geen enkele aanwijzing dat het weer een keizersnee zou moeten worden. Tanja ging mee naar het ziekenhuis om te overleggen met de gynaecoloog of ik evt. met Tanja erbij daar kon bevallen of in het geboortecentrum dat daar ook in het ziekenhuis was. Daarbij kregen we nee op het rekest, maar we hebben wel open en eerlijk contact gehad, voor het geval ik daar weer zou belanden als er weer geen bevalling zou komen.
    Tijdens dat wachten op de bevalling die er hopelijk zou komen, heb ik heel wat schommelingen gemaakt in mijn vertrouwen en heel veel steun ervaren van Tanja om dat te doen en te kiezen waar ik me goed bij voelde. Ze was aanwezig en oordeelde niet. Ik waardeerde het dat ze zich opstelde als enerzijds een ervaren verloskundige, een 'doener' maar ook zeer bedreven in het 'laten' en aandachtig aanwezig zijn, en anderzijds ook maar gewoon een mens zoals jij en ik.
    En toen, drie dagen voor de 42 weken, braken dan zomaar ineens mijn vliezen! Wauw, er gebeurde iets! Tanja kwam en stelde een heel klein ietsje pietsje oud meconium in het vruchtwater vast, maar dat was oud want al bijna weer weg, opgenomen door het lichaam. Een aantal keren begonnen de weeën, maar na een tijdje ebden ze dan ook weer weg. Iedere dag kwam Tanja langs of belde ze, maar op dag vier zei ze toch dat als het na drie dagen gebroken vliezen niet vanzelf komt, in haar ervaring de kans klein was dat de bevalling nog opnieuw zou beginnen en dan zou doorzetten. Dus zijn we toch naar het ziekenhuis gegaan voor bijstimulatie.
    Ik was weer heel blij dat Tanja er was, want ik heb iedere keuze die er te maken viel met haar overlegd omdat ik haar kan vertrouwen dat ze zich op mij en mijn kind afstemt, daar waar anderen alleen maar protocollen volgen. Na drie misgeprikte infusen en twee misgeprikte schroefjes op het hoofdje van de baby (daardoor zouden anderen in de andere kamer blijven en op het scherm kijken ipv zich ermee bemoeien, dus vooruit maar), werd hij na 7 uur op standje 1 van de syntocinon geboren, op handen en knieën op de ziekenhuisvloer. We hadden het grotendeels met z'n drieën kunnen doen, Tanja drukte op de knop als er een wee kwam (voor het apparaat, dan hoefde ik geen band om) en manlief drukte op mijn onderrug. Ook is er nog een zak antibiotica in gegaan die er thuis nooit aan te pas zou zijn gekomen.
    Het gaf mij wel spanning en die ben ik niet helemaal kwijt geraakt. Tanja ging uit zichzelf mijn voeten masseren om weer wat meer in mijn lijf te zakken. Super! En ik mocht een keer een tijdje in bad, waardoor ik het weer warm kreeg. Het lukte Tanja heel goed om die anderen zoveel mogelijk tevreden te houden en ondertussen ons eigen ding te doen. Ik heb geen enkele keer op mijn rug hoeven liggen, behalve met dat schroefje plaatsen wat inderdaad geen pretje was.
    Ik verloor volgens de boekjes een beetje veel bloed, maar Tanja zei precies op tijd dat het wel meeviel anders was er nog een grote zak heftige rommel in het infuus gegaan.
    Het was een vaginale bevalling geworden, dat was echt heel super. Toch had ik graag thuis in bad gezeten, was ik ondanks de blijdschap daar ook teleurgesteld over en moest ik even leren waarderen dat dit al heel veel stappen in de goede richting waren. Het was fijn om zo uitgebreid na te kunnen praten.
    Veel dank!
    Ik kijk erg uit naar de volgende ervaring en ga zeker Tanja erbij vragen. Ondertussen raad ik haar aan iedereen aan.

  • #3

    Marscha Visch (zaterdag, 28 februari 2015 09:22)

    Vanaf het prille begin van de zwangerschap wist/voelde ik dat de keuze voor "de juiste vroedvrouw" erg belangrijk zou zijn.
    Dus ging ik op zoek en vond al gauw Tanja. Het voelde heel sterk om voor haar te kiezen maar ik wist toen uiteraard nog niet precies waarom (hoe het zou gaan lopen).
    We hebben de hele reis veel en goed contact gehad. Ze was super goed bereikbaar, iets wat ik als heel erg fijn en prettig heb ervaren.
    Ook voelde ik mij heel erg op mijn gemak omdat er geen oordeel was. Tanja gaf mij sterk het gevoel dat niks raar was en ik er helemaal mocht zijn, dat ik/het ok ben/is zoals ik/het ben/is.
    Zij heeft mij/ons volledig in onze waarde gelaten en nam uitgebreid de tijd om naar ons/mij te luisteren. Zo waardevol!

    In het tweede trimester bleek onze dochter stuit te liggen en dat veranderde ook niet echt, wel draaide ze eens met haar ruggetje de andere kant op. Maar tot op moment van bevallen kon ze nog alle kanten op dus ik maakte mij hier niet zo druk om. Ook Tanja deinsde niet achteruit voor een eventuele stuitbevalling en dat was natuurlijk ook heel fijn.
    De uitgerekende datum verstreek en nog geen signalen van een komende bevalling....ook de 42 weken gingen voorbij maar er was genoeg vruchtwater en onze dochter bewoog meermaals dagelijks levendig.
    Het was een hele beproeving om bij mijn gevoel te blijven, het pad te volgen van mijn hart en niet hoofd of maatschappelijke overtuigingen en protocollen. Het voelde heel sterk om niets te doen. Niets te doen om onze dochter te laten draaien en niets te doen om de bevalling op te wekken. Tanja respecteerde onze keuze hierin volkomen en heeft ons hierin heel mooi en fijn bijgestaan. Alle ruimte en vertrouwen was er (ondanks de onzekerheid in mij die af en toe naar voren kwam.)
    Dit is ook waar ik behoefte aan had en wat ik ook echt als een grote kwaliteit van Tanja ervaar. Dat er ruimte is voor je wensen, om in je kracht te komen/blijven. Dat je het gevoel krijgt/hebt dat je het echt zelf doet, dat het je eigen ervaring is/blijft zonder dat het overgenomen wordt. Waar nodig adviseerde zij en bracht ons op de hoogte van wat nodig was maar alle ruimte en respect voor onze keuzes en wensen. Ook haar holistische kijk op wat er is, is zo'n verademing! Mij laten zien/ervaren wat "de andere kant van de medaille" is.

    De bevalling begon zaterdagavond thuis met 43+3 weken en heb zo'n beetje alle weeën opgevangen in het bevalbad (we mochten haar bevalbad lenen!). Onze dochter daalde in en lag precies goed voor een "mooie stuit". Alleen ondanks volledige ontsluiting, breken van de vliezen, actief persen en alles bleek dat ze niet verder wilde zakken. Uiteindelijk, op advies van Tanja, hebben we in de hele vroege ochtend van maandag 14 juli besloten om naar het ziekenhuis te gaan voor een spoed keizersnede. Een moeilijk besluit maar dat was wat er nodig was. We zijn goed opgevangen in de kraamsuite van het ziekenhuis en op 43+5 is onze gezonde dochter (in stuit) geboren, via een sectio, zonder tekenen van serotiniteit.
    Het was heel fijn dat Tanja ons naar het ziekenhuis bracht en daar bleef. Geen wissel van de wacht maar gewoon Tanja die de hele zwangerschap al met ons mee gereisd had. Ook in de kraamtijd bleef zij heel goed bereikbaar en kwam ze regelmatig en meermaals op bezoek of nam zij contact op.

    Er is niets gebeurd dat niet juist voelde, we hebben continu vanuit onze eigen autonomie, integriteit en gevoel gehandeld.
    Het was de meest passende zwangerschap en bevalling en ik zou dan ook niets willen veranderen aan hoe het gegaan is. Mede dankzij Tanja is het zo'n intense, diepgaande en mooie ervaring geworden. Ik ben haar heel dankbaar dat zij er was!

  • #2

    Cynthia Houdijk (zondag, 01 februari 2015 13:08)

    Lieve Tanja,
    Je vroeg me een revieuw te schrijven over mijn bevalling en hoe ik dat beleefd heb. Ik moet inderdaad toegeven dat 6 weken na de bevalling (zoals het protocol is in de meeste verloskundigepraktijken) veel te kort is om een oordeel te vellen over de zwangerschap, bevalling en kraamtijd. Nu ben ik inmiddels al 1 1/2 jaar verder en ben nu in staat om er meer objectief naar te kijken.

    In 2009 werd onze eerste dochter geboren, 2 weken 'over tijd' liep ik. Ze moest nu toch echt wel komen volgens de verloskundige. Ik maakte me er geen zorgen over, (ik zat toen nog compleet in mijn hoofd) de baby zal zeker wel komen. Zaterdag om 3 uur begonnen de eerste weeën langzaam te komen. Na een paar uur zette het een beetje door. Maar na een uur of 12 zat ik nog steeds op 1 cm ontsluiting. Volgens mijn toenmalige verloskundige, veel te weinig voor zo'n lange tijd. Zondagochtend om half 8 moesten we dan ook naar het ziekenhuis. Het vorderde maar niet, ik was kapot. De hele dag puffen en zuchten, maar er gebeurde weinig. Toen werd om half 8 s'avonds een keizersnede besloten, waarna mijn dochter om 4 minuten over 8 ter wereld kwam. Ik kreeg haar even te zien boven het laken uit en weg was ze. Nadat ik terug kwam op de uitslaap kamer, heb ik haar een kwartier mogen vasthouden omdat ze zogenaamd last van suiker had. Ze moest naar de kinderafdeling. En ik heb haar meegegeven... Ik wist nog dat ik terug gereden werd naar mijn kamer en daar op de klok keek, precies 1 uur snachts was het. En het avontuur was voorbij. Ok, en nu? Dacht ik. Ik heb mijn kind niet bij me, me man was naar huis evenals mijn ouders. En ik lag daar. Geen borstvoeding kunnen geven helaas. Na 3 dagen mocht ik naar huis.

    Toen mijn man en ik gingen denk over een mogelijk 2de kindje, kwam het hele hororsenario weer omhoog. Het ziekenhuis, de verplichte bezoekjes, de protocollen, ik wilde dat niet! Maar had geen idee hoe. Toch ging ik terug naar de verloskundige die mij in de tijd van mijn dochter ook geholpen had. Maar daar kreeg ik niet echt gehoor voor hoe ik deze bevalling zag. Ik wilde thuis, in bad, gewoon vaginaal bevallen. "Dat gaat je niet lukken" zei ze. Die woorden hebben mij mede gesterkt in mijn proces om het juist wel te laten lukken. Met 35 weken wilde deze praktijk mij niet meer helpen, dus moest ik opzoek naar een andere zorgverlener. Die vond ik, een dorp verderop. Maar ze wilde wel dat ik in het ziekenhuis ging bevallen. Omdat er, volgens hun en de cijfers, sprake was van een keizersnede die wel eens zou kunnen gaan scheuren.

    Via via kwam ik in contact met Tanja, ze heeft mij telefonisch goed ondersteund de laatste weken. Ze woont bijna 1 1/2uur bij mij vandaan, maar ik voelde dat ik haar 'moest' hebben. Zij was de enige van heel Nederland (!) die mij steunde en begreep in mijn wensen. En zo geschiede; S'avonds kwamen de weeën al vrij snel achter elkaar maar ik kon ze goed opvangen. Ik vroeg mijn man Tanja te bellen om hierheen te komen. Tanja sprong gelijk in de auto en een uur en 15 minuten later stond ze bij ons in de woonkamer. Ik ging heerlijk in bad zitten, maar merkte dat ik daar te onrustig van werd omdat ik geen goede houding kon vinden. Wel haalde het de scherpe kantjes van de weeën eraf. Af en toe luisterde Tanja even naar het hartje, maar verder blijf ze rustig bij me zitten en gaf me op het juiste moment haar aanwijzingen als ze dacht dat ik in paniek raakte. Eenmaal uit bad, ging ik op de bank liggen. Na wat paniek aanvallen, is onze dochter na 6 uur (in het ziekenhuis na meer dan 30 uur bij de eerste) geboren, thuis, op de bank. Oh, wat was ik blij! En ik had het helemaal zelf gedaan!

    Ik heb ontzettend veel geleerd van deze ervaring. Je hebt alles ZELF in de hand. Geen protocol, wet of regel geldt nog als je aan het bevallen bent. Het juist er ZIJN van de zorgverlener, moeder, vriendin doet ertoe. Zoals eigenlijk met alles in het leven. Vanaf dat moment heb ik mijn leven in eigen hand genomen en doe ik wat ik leuk vindt. Ik weet ook, dat als er nog een kindje mag komen, dat ik niet naar een verloskundige praktijk zal gaan, maar contact zal houden met Tanja. En wie weet beval ik wel UC.

    Je weet nooit wat het leven je brengt, je groeit in je leven en ik ben erachter dat iedere vrouw WEET. Weet wat haar te doen staat, zolang ze maar de ruimte krijgt. En dat doet Tanja.

  • #1

    Erika van Amerongen (maandag, 26 januari 2015 15:36)

    Tot in de 30e zwangerschapsweek heb ik gezocht en gezocht naar een goede verloskundige/ vroedvrouw. Niet dat er geen verloskundigen waren, maar geen enkele praktijk en daarbinnen verloskundige kon mij de vrijheid geven die ik nodig had.

    De ene na de andere praktijk liet mij blijken dat het op hun manier zou gebeuren en vooral niet op mijn manier. Waarom niet? Ik vond het gek en het streek al mijn haren recht overeind.

    Het is mijn proces! Ik doorloop het proces van jonge vrouw naar moeder. Het is de geboorte van mijn eerste kind en tegelijkertijd ook de geboorte van mezelf als moeder.

    Ik kon niet toestaan dat dit belangrijkste proces in mijn leven overgenomen en daarmee afgepakt zou worden van mij. Door wie dan ook. De gedachte om het dan maar alleen te doen (unassisted childbirth) zag ik ook niet zitten. Het was mijn eerste bevalling.

    Ik hoopte dat er ergens in de wereld een vroedvrouw zou bestaan die mij zou willen ondersteunen. Ook al was alle hoop bijna verdwenen in mijn 30e week, toch vond ik Tanja! Tanja was en is precies de vroedvrouw zoals ik mij eigenlijk een vroedvrouw voorstel en zoals alle vroedvrouwen zouden moeten zijn.

    Allereerst luisterend naar de transformerende vrouw. Ieder woord, iedere klank, ieder stukje mimiek en ieder stukje uitstraling opnemende. Dan in alle rust controles uitvoeren en dan alleen de controles waar de zwangere mee heeft ingestemd. Ik heb deze ruimte en het geduld met bijvoorbeeld het meten van de bloeddruk enorm gewaardeerd!

    Daarnaast is ook de psychologische kant behorende bij de transformatie aan bod gekomen. Ik heb de zwangerschap ervaren als een heftige en pittige tijd waarin ik een enorm proces doormaakte waarbij ik letterlijk kotsmisselijk werd van mijn verleden. Ik ben tot aan de bevalling kotsmisselijk gebleven. Misschien hadden we daar iets op kunnen vinden. Ik hoor in mijn omgeving dat in Duitsland vitamine D wordt gegeven door de gynaecoloog bij heftige misselijkheid en overgeven. Ik ga dit zeker de volgende keer uitproberen.

    Wat me bijstaat van de bevalling is dat je zo rustig bleef. Je zat rustig op de grond en voelde met me mee hoe het ging. Af en toe controleerde je de hartslag van de baby en daarna ging je weer rustig zitten. Op cruciale momenten gaf je me aan dat ik iets mocht doen zoals bijvoorbeeld toen je merkte dat ik wilde persen maar het inhield. Je bemerkte dat ik het instinctief graag wilde, maar dat ik het zelf blokkeerde. En heel blij ben ik dat je direct opsprong en me kwam helpen toen het hoofdje eruit kwam. Ik riep je en je was er direct. Daarna hebben we samen mijn zoon begeleid naar het wateroppervlak (badbevalling).

    Waar ik je ook dankbaar voor ben is dat je het lef hebt om buiten de protocollen te denken en te werken. Daarmee doe je recht aan de zwangere, de barende en eigenlijk de vrouw in z’n geheel.

    Na de bevalling had ik niet door dat ik was ingescheurd. Ik voelde helemaal niks. De volgende keer zal ik ernaar vragen mij als eerste te controleren en daarna de baby. Er zat waarschijnlijk teveel tijd tussen bevalling en hechting waardoor het vrij pijnlijk was en de verdovingen niet werkten.

    Na de geboorte kwam een geheel nieuwe fase waar we nog volledig in moesten groeien. Ons zoontje kreeg al snel neurodermitis en voedingsintoleranties. We waren erg onzeker en wisten niet hoe we daarmee om moesten gaan. We voelden ons in de steek gelaten doordat vrienden niet eens op kraambezoek kwamen en familie op de achtergrond bleef. Je hebt geprobeerd ons hierin te helpen, maar al snel was de kraamperiode voorbij en moest je gaan.

    Zo leert het me dat de transformatie van jonge vrouw naar moeder zich niet beperkt tot alleen de zwangerschap en de bevalling. Nee, het gaat nog een tijdje door. Ik voel me net een leerling. Ik word aan de hand van mijn zoon meegenomen. Er is nog zoveel te leren. Nog zoveel te zien en te ontdekken. Wat een voorrecht is het dat ik met hem mee mag lopen op zijn wonderbaarlijke reis.

    Ik had deze transformatie voor geen goud willen missen. Ik had ook geen andere begeleiding bij mijn eerste bevalling willen hebben dan die van jou Tanja en ik had het ook niet willen missen dat ik jou heb leren kennen.

    Ik ben je dankbaar voor alle ‘kleine’ dingetjes die je mij hebt meegegeven, waaronder het denken buiten kaders, het leven in bewustzijn en het loslaten van angsten.

    Ik ben benieuwd hoe en wanneer onze paden elkaar weer zullen kruisen! ;-)

    Uit liefde gegeven, Erika